पाऊस असा रुणझुणता
ऑफिस सुटायच्या वेळी नेमक्या आलेल्या मुसळधार पावसामुळे तो खूपच वैतागला. थोडा वेळ थांबून पाऊस थांबण्याची वाट बघावी असा विचार करुन तो ऑफिसमध्येच फाईल चाळत बसला. आदल्या दिवशी रविवार असल्यामुळे त्याने त्याची फोर व्हिलर सर्विसिंगला दिली होती पण सुट्टीमूळे आधीच भरपूर गाड्या सर्विसिंगला असल्यामुळे त्याला त्याची गाडी आज संध्याकाळपर्यंत मिळणार होती. सहाजिकच ऑफिसमधून घरी जाता जाता सर्विसिंग सेंटरला जाऊन गाडी घेऊन जाऊ असा विचार करुन सकाळी तो बसनेच ऑफिसला आला होता. दिवसभर चांगलं कडकडीत उन होतं पण अचानक संध्याकाळी ढग दाटून आले आणि मुसळधार पाऊस सुरु झाला. जवळपास अर्धा तास होत आला. पाऊस थांबणं दूरच उलट अजून वाढतच चालला होता. वैतागून त्याने फाईल बंद केली आणि घरी जायला निघाला.मनातल्या मनात सर्विसिंग सेंटरला शिव्यांची लाखोली वाहात तो ऑफिसच्या बाहेर आला. रस्त्यावर सगळीकडे पाणी साचलं होतं. आधीच गर्दी असणाऱ्या रस्त्यावर पावसामुळे ट्रॅफिक जॅम झालं होतं. बसस्टॉप तसा ऑफिसच्या समोरच होता. पण सिग्नल बंद असल्यामुळे या ट्रॅफिकमधून रस्ता क्रॉस करणं तसं अवघडच होतं. बसने जाण्यापेक्षा कॅब बूक करावी असा विचार करुन त्याने कॅब बुक करण्यासाठी मोबाईलवरचं ॲप ओपन केलं पण दुर्दैवाने कुठलीही कॅब अवॅलेबल नव्हती.
कसाबसा रस्ता ओलांडून तो बसस्टॉपवर तर पोचला. पण तो तिथे पोचेपर्यंत बस त्याच्या समोरुन निघून गेली होती. आता पुढची बस येइपर्यंत तासभर इथेच थांबावं लागणार या विचाराने तो अजूनच वैतागला. बस स्टॉपवर असं थांबून रहाणं त्याला अजिबात आवडत नसे कारण इतर कुठल्याही कारणांपेक्षा त्याला 'ती'च्या आठवणीत हरवून जाण्याची भीती जास्त वाटत असे.
'ती' त्याला पहिल्यांदा भेटली तेव्हा असाच मुसळधार पाऊस पडत होता.. ट्रॅफिकमूळे कुठलीच बस वेळेवर येत नव्हती. रिक्षावाले दुप्पट भाडं सांगून प्रवाशांची अडवणूक करत होते. तो बसस्टॉपवर आला तेव्हा 'ती' आधीच तिथे होती. अर्धवट भिजलेल्या अवस्थेत तिला न्याहाळणाऱ्या नजरा टाळत आणि अजून भिजायला होवू नये म्हणून अंग चोरुन उभी होती. त्याचं तर तिच्याकडे लक्षही गेलं नव्हतं. पण तिचं मात्र त्याच्याकडे लक्ष होतं. कधी रिक्षावाल्यांशी हुज्जत घालणारा कधी पालिकेला तर कधी शहरातल्या पब्लिक ट्रान्स्पोर्टला नावं ठेवणारा 'तो' तिला मनापासून आवडून गेला होता. 'तो' आल्यापासून का कुणास ठावूक पण या गर्दितही तिला सुरक्षित वाटू लागलं होतं. जवळपास अर्ध्या तासाचा वेळ मध्ये गेल्यावर 'ती' स्वतः त्याच्याजवळ जाऊन त्याला म्हणाली, "तुम्हाला पण गव्हर्नमेंट कॉलेज रोडला जायचं आहे तर आपण रिक्षा शेअर करुया का?" तो क्षणभर गोंधळला.एक सुंदर मुलगी स्वतःहून त्याच्याशी बोलत होती आणि त्यात ती चक्क रिक्षा शेअर करुया का विचारत होती. पण जरा विचार करुन त्याने होकार दिला. एक क्षण हे सगळं आठवून त्याच्या चेहऱ्यावर हसू उमटतं पण नंतर मात्र तो उदास झाला. त्याच्या मनात आलं, 'का निघून गेली असेल ती अशी अचानक माझ्या आयुष्यातून आणि ते ही मला न कळू देता अगदी माझ्या नकळत. .....त्याच्या मनात तिच्या आठवणींची गर्दी जमा झाली आणि भर गर्दीतही त्याला एकाकी वाटू लागलं.
त्या दोघांचही ऑफिस एकाच रोडवर असल्यामुळे जाता येता रोज भेट होत असे. कधी त्याला उशीर झाला तर ती त्याच्यासाठी थांबून रहायची. असच एक वर्ष सरतं. एक दिवस 'तो' बसस्टॉपवर येतो ते त्याची नवीन बाईक घेवूनच. ती खूप खूष होते, त्यानंतरही ती रोज बसस्टॉपवर थांबत असे पण बसची नाही तर त्याची वाट बघत.
ती मनापासून त्याच्यावर प्रेम करु लागली होती. नंतर नंतर दोघंजणं सुट्टीच्या दिवशीही एकमेकांना भेटत असत. कधी मुसळधार पावसात बाईकवरुन फिरायला जाणं, तर कधी कुठल्या ग्रूपबरोबरचा ट्रेक असो दोघं नेहमी एकमेकांबरोबर असत. असेच अजून सहा महिने सरतात. एकदिवस धीर करुन ती त्याला त्याचे फ्युचर प्लॅन्स विचारते. तेव्हा तो फक्त आणि फक्त त्याच्या करिअरबद्दल त्याच्या स्वप्नांबद्दल बोलत रहातो. यामध्ये ती कुठेच नसते.ती शांत रहाते. त्यानंतर मात्र काहीच दिवसांत ती तिचा जॉब चेंज केल्याचं आणि त्याचबरोबर घरही चेंज केल्याचं त्याला सांगते.त्याला आश्चर्य वाटतं. पण तो गप्प रहातो. रोज भेट होत नसली तरी फोन आणि मेसेजेस मात्र जवळपास रोज होत असत. पण नंतर नंतर तो त्याच्या बिझी शेड्युलमध्ये व्यस्त झाला आणि हळूहळू ते ही कमी झालं. एक दिवस भरपूर दिवसांत काही कॉंटॅक्ट नाही म्हणून तो तिला कॉल करतो पण तिने तिचा नंबर बदलेला असतो.तिच्या ऑफिसचा नंबर शोधून तो तिथे फोन करतो, तेव्हा त्याला कळतं तिने नोकरी सोडली आणि ती बॅंगलोरला निघून गेली. तिच्या भेटीचे सारे मार्ग जणू बंद झालेले असतात.
अशीच तीन वर्ष सरतात. या तीन वर्षात त्याची अनेक स्वप्न त्याने पूर्ण केलेली असतात. पण तरीही आयुष्यात काहीतरी कमी आहे याची जाणीव त्याला सतत होत असते.
तो तिच्या आठवणीत हरवून गेलेला असतो.मुसळधार पडणारा पाऊस रोडवरची गर्दी, येणाऱ्या जाणाऱ्या गाड्या या सगळ्यापासून जणू तो अलिप्त असतो.
"एम जी रोडला जाणारी बस आहे का हो आता?" त्याच्या कानावर पडलेल्या या आवाजाने तो दचकतो आणि आवाजाच्या दिशेला बघतो. चौकशी कक्षासमोर चक्क 'ती' उभी असते.त्याला क्षणभर कळतच नाही की समोर खरच 'ती' उभी आहे का आपण स्वप्न पहातोय? पण स्वतःला सावरत तो तिच्याजवळ जाऊन तिला विचारतो, "मी पण एम.जी.रोडलाच जाणार आहे तुमची हरकत नसेल तर आपण रिक्षा शेअर करुया का?" ती दचकून त्याच्याकडे बघते.त्यानंतर कितीतरी वेळ कोणी काहीच बोलत नाही. दोघ एकमेकांकडे फक्त बघत रहातात.
"कॉफी घेऊया? तो तिच्या चेहऱ्यावरुन नजरही न हटवता तिला विचारतो. ती मानेनेच होकार देते. दोघं जवळच्या कॉफीशॉपमध्ये जातात. काय बोलायचं कोणालाच काही कळत नसतं. अचानक अनपेक्षितपणे दोघांची पुन्हा भेट झालेली असते. अर्थात या भेटीचा आनंद दोघांनाही असतो पण त्याचवेळी मनात कुठेतरी एक अनामिक भीती दाटलेली असते. वेटर वाफाळणाऱ्या कॉफीचे दोन मग टेबलावर आणून ठेवतो.
"मला न सांगता अशी अचानक कूठे निघून गेली होतीस?", तो हिम्मत करुन विचारतो.
"बॅंगलोरला. पुढचं शिक्षण पूर्ण करण्यासाठी." ती
"मला एकदाही सांगावस वाटलं नाही तुला?" तो
"काही गोष्टी न सांगताच कळल्या असत्या तर कदाचित गेलेही नसते", ती
यावर मात्र तो काहीच बोलत नाही. पुन्हा काही वेळ शांततेत जातो. दोघांना एकमेकांशी खूप काही बोलायचं असतं पण शब्दच सापडत नसतात.
"एम.जी.रोडला कुठे राहतेस?" तो त्याच्या परीने संवाद साधण्याचा प्रयत्न करत विचारतो.
ती: सहवास कॉलनी
तो: बॅंगलोरहून कधी परत आलीस?
ती: झाले सहा महिने
तो: परत आल्यावरही मला भेटावसं नाही वाटलं तुला?
ती: (विषय बदलत)तू इकडे कसा?
तो: मी पण जॉब चेंज केला. बसस्टॉपसमोरच्या टॉवरमध्येच ऑफिस आहे माझं. गाडीही घेतली,पण ती सर्विसिंगला दिलेली आहे म्हणून आज बसने जायची वेळ आली.
ती: म्हणजे तुझी सगळी स्वप्न पूर्ण झाली तर..
तो: सगळी नाही पण थोडीफार.तू काय करतेस सद्ध्या ?
ती: माझ पण ऑफिस इथेच पलिकडच्या गल्लीत आहे. रोज ऑफिसची गाडी असते जाताना येताना पण आज मला निघायला उशीर झाला त्यामुळे गाडी निघून गेली.तू एम.जी.रोडला कधी शिफ्ट झालास?
तो: मागच्याच वर्षी फ्लॅट घेतला. तुझी फॅमिली पण इथेच शिफ्ट झाली का ?
ती: नाही.
तो: मग इथे कोण कोण असतं?
ती: (हसून ) मी एकटीच रहाते. अजून लग्न नाही केलय मी. खूप स्वप्न पूर्ण करायची आहेत. करिअरमध्ये यशस्वी व्हायचं आहे.स्वतःच घर घ्यायचं आहे. गाडी घ्यायची आहे.......
ती बोलत असते. एकेकाळच्या त्याच्या स्वप्नांबद्दल! त्याने तिला सांगितलेले सगळे फ्युचर प्लॅन्स आज ती जसेच्या तसे सांगत असते. आता त्याला उशीर करायचा नसतो. तो तिचं बोलणं मध्येच थांबवत तिला विचारतो, "तुझी सगळी स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी तुला साथ द्यायची तयारी आहे माझी; तुला आवडेल माझी साथ?"
त्याच्या या प्रश्नाने मात्र तिचे डोळे भरुन येतात. "किती वेळ लावलास हे विचारायला?"ती त्याला विचारते.
" नाही कळलं ग मला तेव्हा. पण तू निघून गेल्यावर मात्र जाणवलं. खूप प्रेम करतो मी तुझ्यावर. गेली तीन वर्ष कशी काढली ते माझं मला माहिती. एकही दिवस तुझ्या आठवणींशिवाय गेला नाही.पण आता मला तुला गमवायचं नाहीये.
तो बोलत असताना बाहेर मुसळधार पडणारा पाऊस तिच्या डोळ्यातूनही बरसत असतो. पावसामुळे सुरु झालेली प्रेमकहाणी पावसामुळेच पूर्ण होते.
©मानसी जोशी
ऑफिस सुटायच्या वेळी नेमक्या आलेल्या मुसळधार पावसामुळे तो खूपच वैतागला. थोडा वेळ थांबून पाऊस थांबण्याची वाट बघावी असा विचार करुन तो ऑफिसमध्येच फाईल चाळत बसला. आदल्या दिवशी रविवार असल्यामुळे त्याने त्याची फोर व्हिलर सर्विसिंगला दिली होती पण सुट्टीमूळे आधीच भरपूर गाड्या सर्विसिंगला असल्यामुळे त्याला त्याची गाडी आज संध्याकाळपर्यंत मिळणार होती. सहाजिकच ऑफिसमधून घरी जाता जाता सर्विसिंग सेंटरला जाऊन गाडी घेऊन जाऊ असा विचार करुन सकाळी तो बसनेच ऑफिसला आला होता. दिवसभर चांगलं कडकडीत उन होतं पण अचानक संध्याकाळी ढग दाटून आले आणि मुसळधार पाऊस सुरु झाला. जवळपास अर्धा तास होत आला. पाऊस थांबणं दूरच उलट अजून वाढतच चालला होता. वैतागून त्याने फाईल बंद केली आणि घरी जायला निघाला.मनातल्या मनात सर्विसिंग सेंटरला शिव्यांची लाखोली वाहात तो ऑफिसच्या बाहेर आला. रस्त्यावर सगळीकडे पाणी साचलं होतं. आधीच गर्दी असणाऱ्या रस्त्यावर पावसामुळे ट्रॅफिक जॅम झालं होतं. बसस्टॉप तसा ऑफिसच्या समोरच होता. पण सिग्नल बंद असल्यामुळे या ट्रॅफिकमधून रस्ता क्रॉस करणं तसं अवघडच होतं. बसने जाण्यापेक्षा कॅब बूक करावी असा विचार करुन त्याने कॅब बुक करण्यासाठी मोबाईलवरचं ॲप ओपन केलं पण दुर्दैवाने कुठलीही कॅब अवॅलेबल नव्हती.
कसाबसा रस्ता ओलांडून तो बसस्टॉपवर तर पोचला. पण तो तिथे पोचेपर्यंत बस त्याच्या समोरुन निघून गेली होती. आता पुढची बस येइपर्यंत तासभर इथेच थांबावं लागणार या विचाराने तो अजूनच वैतागला. बस स्टॉपवर असं थांबून रहाणं त्याला अजिबात आवडत नसे कारण इतर कुठल्याही कारणांपेक्षा त्याला 'ती'च्या आठवणीत हरवून जाण्याची भीती जास्त वाटत असे.
'ती' त्याला पहिल्यांदा भेटली तेव्हा असाच मुसळधार पाऊस पडत होता.. ट्रॅफिकमूळे कुठलीच बस वेळेवर येत नव्हती. रिक्षावाले दुप्पट भाडं सांगून प्रवाशांची अडवणूक करत होते. तो बसस्टॉपवर आला तेव्हा 'ती' आधीच तिथे होती. अर्धवट भिजलेल्या अवस्थेत तिला न्याहाळणाऱ्या नजरा टाळत आणि अजून भिजायला होवू नये म्हणून अंग चोरुन उभी होती. त्याचं तर तिच्याकडे लक्षही गेलं नव्हतं. पण तिचं मात्र त्याच्याकडे लक्ष होतं. कधी रिक्षावाल्यांशी हुज्जत घालणारा कधी पालिकेला तर कधी शहरातल्या पब्लिक ट्रान्स्पोर्टला नावं ठेवणारा 'तो' तिला मनापासून आवडून गेला होता. 'तो' आल्यापासून का कुणास ठावूक पण या गर्दितही तिला सुरक्षित वाटू लागलं होतं. जवळपास अर्ध्या तासाचा वेळ मध्ये गेल्यावर 'ती' स्वतः त्याच्याजवळ जाऊन त्याला म्हणाली, "तुम्हाला पण गव्हर्नमेंट कॉलेज रोडला जायचं आहे तर आपण रिक्षा शेअर करुया का?" तो क्षणभर गोंधळला.एक सुंदर मुलगी स्वतःहून त्याच्याशी बोलत होती आणि त्यात ती चक्क रिक्षा शेअर करुया का विचारत होती. पण जरा विचार करुन त्याने होकार दिला. एक क्षण हे सगळं आठवून त्याच्या चेहऱ्यावर हसू उमटतं पण नंतर मात्र तो उदास झाला. त्याच्या मनात आलं, 'का निघून गेली असेल ती अशी अचानक माझ्या आयुष्यातून आणि ते ही मला न कळू देता अगदी माझ्या नकळत. .....त्याच्या मनात तिच्या आठवणींची गर्दी जमा झाली आणि भर गर्दीतही त्याला एकाकी वाटू लागलं.
त्या दोघांचही ऑफिस एकाच रोडवर असल्यामुळे जाता येता रोज भेट होत असे. कधी त्याला उशीर झाला तर ती त्याच्यासाठी थांबून रहायची. असच एक वर्ष सरतं. एक दिवस 'तो' बसस्टॉपवर येतो ते त्याची नवीन बाईक घेवूनच. ती खूप खूष होते, त्यानंतरही ती रोज बसस्टॉपवर थांबत असे पण बसची नाही तर त्याची वाट बघत.
ती मनापासून त्याच्यावर प्रेम करु लागली होती. नंतर नंतर दोघंजणं सुट्टीच्या दिवशीही एकमेकांना भेटत असत. कधी मुसळधार पावसात बाईकवरुन फिरायला जाणं, तर कधी कुठल्या ग्रूपबरोबरचा ट्रेक असो दोघं नेहमी एकमेकांबरोबर असत. असेच अजून सहा महिने सरतात. एकदिवस धीर करुन ती त्याला त्याचे फ्युचर प्लॅन्स विचारते. तेव्हा तो फक्त आणि फक्त त्याच्या करिअरबद्दल त्याच्या स्वप्नांबद्दल बोलत रहातो. यामध्ये ती कुठेच नसते.ती शांत रहाते. त्यानंतर मात्र काहीच दिवसांत ती तिचा जॉब चेंज केल्याचं आणि त्याचबरोबर घरही चेंज केल्याचं त्याला सांगते.त्याला आश्चर्य वाटतं. पण तो गप्प रहातो. रोज भेट होत नसली तरी फोन आणि मेसेजेस मात्र जवळपास रोज होत असत. पण नंतर नंतर तो त्याच्या बिझी शेड्युलमध्ये व्यस्त झाला आणि हळूहळू ते ही कमी झालं. एक दिवस भरपूर दिवसांत काही कॉंटॅक्ट नाही म्हणून तो तिला कॉल करतो पण तिने तिचा नंबर बदलेला असतो.तिच्या ऑफिसचा नंबर शोधून तो तिथे फोन करतो, तेव्हा त्याला कळतं तिने नोकरी सोडली आणि ती बॅंगलोरला निघून गेली. तिच्या भेटीचे सारे मार्ग जणू बंद झालेले असतात.
अशीच तीन वर्ष सरतात. या तीन वर्षात त्याची अनेक स्वप्न त्याने पूर्ण केलेली असतात. पण तरीही आयुष्यात काहीतरी कमी आहे याची जाणीव त्याला सतत होत असते.
तो तिच्या आठवणीत हरवून गेलेला असतो.मुसळधार पडणारा पाऊस रोडवरची गर्दी, येणाऱ्या जाणाऱ्या गाड्या या सगळ्यापासून जणू तो अलिप्त असतो.
"एम जी रोडला जाणारी बस आहे का हो आता?" त्याच्या कानावर पडलेल्या या आवाजाने तो दचकतो आणि आवाजाच्या दिशेला बघतो. चौकशी कक्षासमोर चक्क 'ती' उभी असते.त्याला क्षणभर कळतच नाही की समोर खरच 'ती' उभी आहे का आपण स्वप्न पहातोय? पण स्वतःला सावरत तो तिच्याजवळ जाऊन तिला विचारतो, "मी पण एम.जी.रोडलाच जाणार आहे तुमची हरकत नसेल तर आपण रिक्षा शेअर करुया का?" ती दचकून त्याच्याकडे बघते.त्यानंतर कितीतरी वेळ कोणी काहीच बोलत नाही. दोघ एकमेकांकडे फक्त बघत रहातात.
"कॉफी घेऊया? तो तिच्या चेहऱ्यावरुन नजरही न हटवता तिला विचारतो. ती मानेनेच होकार देते. दोघं जवळच्या कॉफीशॉपमध्ये जातात. काय बोलायचं कोणालाच काही कळत नसतं. अचानक अनपेक्षितपणे दोघांची पुन्हा भेट झालेली असते. अर्थात या भेटीचा आनंद दोघांनाही असतो पण त्याचवेळी मनात कुठेतरी एक अनामिक भीती दाटलेली असते. वेटर वाफाळणाऱ्या कॉफीचे दोन मग टेबलावर आणून ठेवतो.
"मला न सांगता अशी अचानक कूठे निघून गेली होतीस?", तो हिम्मत करुन विचारतो.
"बॅंगलोरला. पुढचं शिक्षण पूर्ण करण्यासाठी." ती
"मला एकदाही सांगावस वाटलं नाही तुला?" तो
"काही गोष्टी न सांगताच कळल्या असत्या तर कदाचित गेलेही नसते", ती
यावर मात्र तो काहीच बोलत नाही. पुन्हा काही वेळ शांततेत जातो. दोघांना एकमेकांशी खूप काही बोलायचं असतं पण शब्दच सापडत नसतात.
"एम.जी.रोडला कुठे राहतेस?" तो त्याच्या परीने संवाद साधण्याचा प्रयत्न करत विचारतो.
ती: सहवास कॉलनी
तो: बॅंगलोरहून कधी परत आलीस?
ती: झाले सहा महिने
तो: परत आल्यावरही मला भेटावसं नाही वाटलं तुला?
ती: (विषय बदलत)तू इकडे कसा?
तो: मी पण जॉब चेंज केला. बसस्टॉपसमोरच्या टॉवरमध्येच ऑफिस आहे माझं. गाडीही घेतली,पण ती सर्विसिंगला दिलेली आहे म्हणून आज बसने जायची वेळ आली.
ती: म्हणजे तुझी सगळी स्वप्न पूर्ण झाली तर..
तो: सगळी नाही पण थोडीफार.तू काय करतेस सद्ध्या ?
ती: माझ पण ऑफिस इथेच पलिकडच्या गल्लीत आहे. रोज ऑफिसची गाडी असते जाताना येताना पण आज मला निघायला उशीर झाला त्यामुळे गाडी निघून गेली.तू एम.जी.रोडला कधी शिफ्ट झालास?
तो: मागच्याच वर्षी फ्लॅट घेतला. तुझी फॅमिली पण इथेच शिफ्ट झाली का ?
ती: नाही.
तो: मग इथे कोण कोण असतं?
ती: (हसून ) मी एकटीच रहाते. अजून लग्न नाही केलय मी. खूप स्वप्न पूर्ण करायची आहेत. करिअरमध्ये यशस्वी व्हायचं आहे.स्वतःच घर घ्यायचं आहे. गाडी घ्यायची आहे.......
ती बोलत असते. एकेकाळच्या त्याच्या स्वप्नांबद्दल! त्याने तिला सांगितलेले सगळे फ्युचर प्लॅन्स आज ती जसेच्या तसे सांगत असते. आता त्याला उशीर करायचा नसतो. तो तिचं बोलणं मध्येच थांबवत तिला विचारतो, "तुझी सगळी स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी तुला साथ द्यायची तयारी आहे माझी; तुला आवडेल माझी साथ?"
त्याच्या या प्रश्नाने मात्र तिचे डोळे भरुन येतात. "किती वेळ लावलास हे विचारायला?"ती त्याला विचारते.
" नाही कळलं ग मला तेव्हा. पण तू निघून गेल्यावर मात्र जाणवलं. खूप प्रेम करतो मी तुझ्यावर. गेली तीन वर्ष कशी काढली ते माझं मला माहिती. एकही दिवस तुझ्या आठवणींशिवाय गेला नाही.पण आता मला तुला गमवायचं नाहीये.
तो बोलत असताना बाहेर मुसळधार पडणारा पाऊस तिच्या डोळ्यातूनही बरसत असतो. पावसामुळे सुरु झालेली प्रेमकहाणी पावसामुळेच पूर्ण होते.
©मानसी जोशी
No comments:
Post a Comment