कुठे आहेस रे तू? किती मस्त संध्याकाळ आहे. सकाळच्या पावसानंतर आलेल्या सोनेरी किरणांनी सगळा चिखल वाळून गेलाय आणि सगळ कस लख्ख झालय. आकाशात पावसाळी ढग जमा झालेत. पावसापुर्वीचा गारवा जाणवायला लागलाय त्यातच सकाळी पडलेल्या पावसानन्तरचा गारवाही मिसळलाय सगळ कस अगदी छान वाटतंय. घरी परतणारे पक्षांचे थवे मला वाकुल्या दाखवतायत असं उगाचच वाटतंय.
आठवतंय अशाच अनेक संध्याकाळी आपण एकत्र घालवल्यात कितीतरी स्वप्न बघत. आज जवळ सगळ आहे, स्वप्न आहेत, आठवणीही आहेत पण तू कुठे आहे रे? हरवलायस तू या मायावी जगात. तेव्हा मला नुसत बघण्यासाठी सगळी शेड्युल्ड कॅन्सल करुन मी गेलेल्या पावसाळी पिकनिक स्पॉटला अगदी आवर्जून मित्रांबरोबर यायचास. त्या गर्दीतही तू मला शोधून काढायचास आणि उगाचच ,"तू इथे कशी? अस आश्चर्याने विचारायाचास.
सगळ माहित असायचं एकमेकांना तरी अचानकच भेटल्यासारख दाखवायचं आणि निघताना एकत्रच निघायचं. त्याच रोडवर जर "ट्राफिक जॅम" झालं तर तू खुशच. तेवढाच वेळ एकत्र घालवायला मिळेल म्हणून.
आज मात्र तुला तिथल्या गर्दीचा वैताग येतो, ते ट्रॅफिक बोअरिंग वाटत. अशा स्पॉट वर जाण्यापेक्षा घरात पांघरून घेऊन लोळत पडायचं आणि मुसळधार पाउस सुरु असेल तर भजी आणि गरमागरम चहाची फर्माईश करायची . तेवढच काय ते गोड बोलण. अन्यथा लॅपटॉप किंवा मोबाईलमध्ये डोक घालून बसायच आणि तेही कमी पडल तर टिव्ही असतोच जोडीला. बर टिव्हीवर तरी छान रोमॅन्टिक गाणी एकत्र बसून बघावी तर ते नाही कुठले तरी साऊथचे पिक्चर बघत बसायचं. How unromantic!!!
एखाद्या दिवशी सकाळी लवकर उठून किवा अगदी पहाटेच मस्त टेकडीवर फिरायला जाव. पक्षांचा किलबिलाट, दुरूनच कुठून तरी एखाद्या मंदिरातून येणारा मंजुळ घंटानाद, मंद गार वारा; हे सार अनुभवत एखाद्या दगडावर शांतपणे हातात हात घेऊन बसून रहाव. हळूच तुझ्या खांद्यावर डोक ठेऊन तुझ्यावरील माझा अधिकार व्यक्त करावा तर नाही...
तुझी सुट्टी म्हणजे उशिरापर्यंत झोपण्याचा हक्काचा दिवस आणि ऑफिस म्हणजे दिवसभर दगदग असते ऑफिस मध्ये जरा तरी रेस्ट घेउदेना अस वैतागून म्हणायचं आणि पांघरूण डोक्यावर ओढून झोपून रहायचं.
घाई तर नेहमीचीच...
बर संध्याकाळी तरी निवांतपणा...
मस्त मावळत्या सुर्यानारायचे रंग बघत गरमागरम कॉफीचे घोट घेत; दिवसभरच्या गोष्टी एकमेकांशी बोलत बसाव. पण घरी येईपर्यंतच अंधारून आलेलं असत. आल्यावर फ्रेश होऊन सोफ्यावर किवा बेडवर स्वत:ला झोकून द्यायचं आणि हो टिव्ही, मोबाईल, लॅपटॉप यातलं काहीतरी जवळ हवच. अन्यथा तू तर अपूर्णच. किती रुक्ष झालायस रे तू. कधी जाणवत तरी असेल का तुला माझ्या मनात काय चाललय? कुणास ठाऊक?
पण असा दूर नको जावूस रे. जवळ असून दुरावा सहन करण आता कठीण जातंय. ये ना तू परत. बरसणाऱ्या पावसासारखा बेभान बेधुंद होऊन, उमलणाऱ्या रातराणीसारखा गंध घेऊन, ओघळणाऱ्या प्राज्क्तासारखा अलगद, हळुवार होऊन; येशील? तुझी वाट बघतेय.......
©मानसी जोशी
आठवतंय अशाच अनेक संध्याकाळी आपण एकत्र घालवल्यात कितीतरी स्वप्न बघत. आज जवळ सगळ आहे, स्वप्न आहेत, आठवणीही आहेत पण तू कुठे आहे रे? हरवलायस तू या मायावी जगात. तेव्हा मला नुसत बघण्यासाठी सगळी शेड्युल्ड कॅन्सल करुन मी गेलेल्या पावसाळी पिकनिक स्पॉटला अगदी आवर्जून मित्रांबरोबर यायचास. त्या गर्दीतही तू मला शोधून काढायचास आणि उगाचच ,"तू इथे कशी? अस आश्चर्याने विचारायाचास.
सगळ माहित असायचं एकमेकांना तरी अचानकच भेटल्यासारख दाखवायचं आणि निघताना एकत्रच निघायचं. त्याच रोडवर जर "ट्राफिक जॅम" झालं तर तू खुशच. तेवढाच वेळ एकत्र घालवायला मिळेल म्हणून.
आज मात्र तुला तिथल्या गर्दीचा वैताग येतो, ते ट्रॅफिक बोअरिंग वाटत. अशा स्पॉट वर जाण्यापेक्षा घरात पांघरून घेऊन लोळत पडायचं आणि मुसळधार पाउस सुरु असेल तर भजी आणि गरमागरम चहाची फर्माईश करायची . तेवढच काय ते गोड बोलण. अन्यथा लॅपटॉप किंवा मोबाईलमध्ये डोक घालून बसायच आणि तेही कमी पडल तर टिव्ही असतोच जोडीला. बर टिव्हीवर तरी छान रोमॅन्टिक गाणी एकत्र बसून बघावी तर ते नाही कुठले तरी साऊथचे पिक्चर बघत बसायचं. How unromantic!!!
एखाद्या दिवशी सकाळी लवकर उठून किवा अगदी पहाटेच मस्त टेकडीवर फिरायला जाव. पक्षांचा किलबिलाट, दुरूनच कुठून तरी एखाद्या मंदिरातून येणारा मंजुळ घंटानाद, मंद गार वारा; हे सार अनुभवत एखाद्या दगडावर शांतपणे हातात हात घेऊन बसून रहाव. हळूच तुझ्या खांद्यावर डोक ठेऊन तुझ्यावरील माझा अधिकार व्यक्त करावा तर नाही...
तुझी सुट्टी म्हणजे उशिरापर्यंत झोपण्याचा हक्काचा दिवस आणि ऑफिस म्हणजे दिवसभर दगदग असते ऑफिस मध्ये जरा तरी रेस्ट घेउदेना अस वैतागून म्हणायचं आणि पांघरूण डोक्यावर ओढून झोपून रहायचं.
घाई तर नेहमीचीच...
बर संध्याकाळी तरी निवांतपणा...
मस्त मावळत्या सुर्यानारायचे रंग बघत गरमागरम कॉफीचे घोट घेत; दिवसभरच्या गोष्टी एकमेकांशी बोलत बसाव. पण घरी येईपर्यंतच अंधारून आलेलं असत. आल्यावर फ्रेश होऊन सोफ्यावर किवा बेडवर स्वत:ला झोकून द्यायचं आणि हो टिव्ही, मोबाईल, लॅपटॉप यातलं काहीतरी जवळ हवच. अन्यथा तू तर अपूर्णच. किती रुक्ष झालायस रे तू. कधी जाणवत तरी असेल का तुला माझ्या मनात काय चाललय? कुणास ठाऊक?
पण असा दूर नको जावूस रे. जवळ असून दुरावा सहन करण आता कठीण जातंय. ये ना तू परत. बरसणाऱ्या पावसासारखा बेभान बेधुंद होऊन, उमलणाऱ्या रातराणीसारखा गंध घेऊन, ओघळणाऱ्या प्राज्क्तासारखा अलगद, हळुवार होऊन; येशील? तुझी वाट बघतेय.......
©मानसी जोशी
No comments:
Post a Comment