मनमानसी

गेल्या आठवड्यात तो गेला. मला खूप वाईट वाटले. तसा तो आजारीच होता. पण आपले आयुष्य व्यवस्थित जगत होता.  अगदी फार नाही तर गेल्या अडीच वर्षांचा सहवास आमचा. अडीच वर्षांपूर्वी माझ्या नवऱ्यामूळे त्याची आणि माझी भेट झाली. सुरुवातीला हाय हॅलो एवढच नात आमच. पण हळूहळू तो मला कळत गेला आणि त्याचा सहवास मला आवडायला लागला. अनेक गोष्टींमध्ये त्याने माझी मदत केली. माझ्या मुलीलाही तो खूप आवडायचा. त्याच्यामुळेच मी लिहायला लागले अस नाही म्हणणार मी हा पण माझ्या लिखाणासाठी त्याने मला खूपच मदत केली होती. त्याच्यामुळेच माझे अनेक कॉंटॅक्ट्स वाढले होते. दोन वर्षांपूर्वी आमच्या लग्नाचा दहावा वाढदिवस होता त्यावेळेस त्याने काढलेले आमचे सुंदर फोटोज आजही माझ्याजवळ आहेत. आजकाल त्याच माझ एकत्र असण माझ्या नवऱ्याला खटकायला लागल होत. माझ्या मूलीलाही तो फारसा आवडेनासा झाला होता. पण मला त्याचा सहवास फार आवडायचा. त्याच्याबद्दल फारच आपुलकी वाटत होती.  गेल्या मे महिन्यामध्ये त्याचा एक मोठा अपघात झाला होता त्यातून तो वाचला अगदी जीवावरच्या अपघातातून वाचला. पण तेव्हापासून मात्र तो खूपच अशक्त झाला होता.  त्याच हार्ट तस आधीपासून कमजोर होतच पण अपघातामूळे ते अजूनच नाजूक झाल होत.  गेल्या चार महिन्यापासून तो फारच आजारी होता.  त्याचं आयुष्य फारतर सहा महिन्याच्यावर नाही हे मला आधीच कळल होत.  अखेर गेल्या मंगळवारी तो गेला. त्याच जाण जीवाला चटका लावून गेल. मला खूप वाईट वाटले.  अखेर जाणारा जातोच त्याला काही इलाज नसतो. अहो मंडळी कसला  विचार करताय? तो दुसरा तिसरा कोणी नाही हो माझा मोबाईल होता. माझा पहिला स्मार्टफोन. लोक पण काय काय विचार करतात एकएक. तर मागच्या मगळवारपासून माझा मोबाईल बंद पडल्यामुळे मी फेसबूकवर फारशी फिरकू शकले नाही.  शुक्रवारी  नवीन स्मार्टफोन घेतला. पण जरा एका फॅमिली फंक्शन साठी बाहेरगावी गेले असल्याने थोडी बिझी होते. या दिवसांमध्ये अनेकांनी " काय ग आजकाल तू लिहित का नाहीस? तब्येत ठीकआहे ना? काळजी घे  असे मेसेज करून आपूलकीने चौकशी केली त्या सगळ्यांचे आभार आणि सगळ्यांना रिप्लाय करणे शक्य न झाल्याबद्दल सॉरी.
©मानसी जोशी