"राघव, हे काय? दिवा नाही लावलात अजून?"
"अगं, संध्याकाळ होऊन गेली ते लक्षातच नाही आलं."
"कशामध्ये रमला होतात एवढं? फेसबूक का मेसेंजर? रिटायर्ड झाल्यापासून सतत त्या मोबाईलला चिकटून असता. अहो एवढा वेळ तरुण पोरं पण त्या मोबाईलला चिकटून राहत नसतील."
"चालतं ग. तरुण वयात कुठे होते मोबाईल साधा लँडलाईनही फारसा वापरला नाही. जीव रमवतो आपला. आणि तू कुठे रमली होतीस आज? तुला पण उशीर झाला."
"अहो कट्ट्यावर त्या क्रिकेट मॅचवाल्या आजीबाईंची चर्चा रंगली होती त्यामुळे वेळेचं भान राहिलं नाही."
"अच्छा. पण काही म्हण रमा मानलं त्या बाईला. या वयातही किती उत्साह, अगदी एखाद्या लहान मुलांसारखी निरागस वाटत होती ती.
"हूं, तुम्हाला पण पडली का तिची भुरळ. कट्ट्यावरच्या सगळ्या बायकांचे नवरे फिदा आहेत तिच्यावर. 😏 काय ते पोरांसारखं पेपाटणं वाजवत होती. नाचत काय होती. उड्या काय मारत होती. ध्यान नुसतं."
"अगं किती चिडतेस? उलट मला कौतुक वाटतंय तिचं."
"करा तुम्हीपण त्या बयेचं कौतुक करा. काय नशीब असतं एकेकीचं म्हातारपणात पण चाहते मिळतात."
"आता या वयात काय मागणी घालणार आहे का मी तिला?"
"फेसबुकवर तरी नक्की शोधाल. मिळाली तर फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवाल. आणि तिने ती स्वीकारली तर बघायलाच नको. रोजच चॅटिंग चालू. अगदी कौतुकाचा वर्षाव कराल तिच्यावर."
"कौतुक तुझंही आहे रमा. अगदी या वयातही तू कट्ट्यावर जातेस, स्विमिंग, योगा, हास्यक्लब, समाजसेवा सगळं करतेस. ज्या गोष्टी तरुण वयात करायच्या राहून गेल्या त्या सगळ्या गोष्टी अगदी उत्साहाने करतेस."
"आता नको उगाच मस्का मारू. उगाच खोटं खोटं कौतुक."
"नाही ग. खोटं नाही अगदी मनापासून बोलतोय. आपला एकुलता एक मुलगा असा अचानक आपल्यातून निघून गेल्यावर मी तर कोसळलोच होतो. पण तू स्वतःसकट मला सावरलंस. आज आयुष्याच्या मावळतीच्या दिवसांत कसं जगायचं? या प्रश्नावर 'मुक्तपणे' असा तू काढलेला तोडगा अगदी संजीवनीसारखं काम करतोय. पण तुला अगदी मनापासून सांगतो, या मुक्तपणाला पोक्तपणा नकोय, थोडा निरागसतेचाही स्पर्श होऊदे. कुठल्याही वयात आपल्यातलं लहान मूल जपता यायला हवं, जसं त्या #मॅचवाल्या_आजींनी जपलंय. हे जमलं पाहिजे. आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर जर लहान मुलांसारखी निरागसता जपली ना तर आयुष्य एकदम सोपं होऊन जातं."
"खरं आहे हो तुमचं. प्रत्येक गोष्टीत निखळ आनंद मिळायला हवा. आपला एकुलता एक मुलगा देवाने आपल्यापासून हिरावून नेला. तो परत येणार नाही. पण एकाकी असलं तरी उरलं आयुष्य जगावं तर लागणारच आहे. मग ते रडत नाही तर हसत जगायला हवं."
दोघांच्याही डोळ्याच्या ओलावलेल्या कडा एकमेकांच्या नकळत पुसल्या जातात. हे दोघांच्याही लक्षात येतं.
राघव उठून देवासमोर दिवा लावतो. काही क्षण घरात शांततेत गेल्यावर, आता राघव भावुक होणार हे लक्षात येताच नेहमीप्रमाणे वातावरणाचा भार हलका करत रमा म्हणते, "पण तरीही तुम्ही कोणासमोरही त्या बयेचं कौतुक अजिबात करायचं नाही. 'माझा नवरा तिचा फॅन नाही', असं सांगून मला कट्ट्यावर मिरवता आलं पाहिजे.
रमाच्या या वाक्यावर दोघेही हसतात आणि अजून एक दुखरी संध्याकाळ हसत हसत मावळते.
©मानसी जोशी
"अगं, संध्याकाळ होऊन गेली ते लक्षातच नाही आलं."
"कशामध्ये रमला होतात एवढं? फेसबूक का मेसेंजर? रिटायर्ड झाल्यापासून सतत त्या मोबाईलला चिकटून असता. अहो एवढा वेळ तरुण पोरं पण त्या मोबाईलला चिकटून राहत नसतील."
"चालतं ग. तरुण वयात कुठे होते मोबाईल साधा लँडलाईनही फारसा वापरला नाही. जीव रमवतो आपला. आणि तू कुठे रमली होतीस आज? तुला पण उशीर झाला."
"अहो कट्ट्यावर त्या क्रिकेट मॅचवाल्या आजीबाईंची चर्चा रंगली होती त्यामुळे वेळेचं भान राहिलं नाही."
"अच्छा. पण काही म्हण रमा मानलं त्या बाईला. या वयातही किती उत्साह, अगदी एखाद्या लहान मुलांसारखी निरागस वाटत होती ती.
"हूं, तुम्हाला पण पडली का तिची भुरळ. कट्ट्यावरच्या सगळ्या बायकांचे नवरे फिदा आहेत तिच्यावर. 😏 काय ते पोरांसारखं पेपाटणं वाजवत होती. नाचत काय होती. उड्या काय मारत होती. ध्यान नुसतं."
"अगं किती चिडतेस? उलट मला कौतुक वाटतंय तिचं."
"करा तुम्हीपण त्या बयेचं कौतुक करा. काय नशीब असतं एकेकीचं म्हातारपणात पण चाहते मिळतात."
"आता या वयात काय मागणी घालणार आहे का मी तिला?"
"फेसबुकवर तरी नक्की शोधाल. मिळाली तर फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवाल. आणि तिने ती स्वीकारली तर बघायलाच नको. रोजच चॅटिंग चालू. अगदी कौतुकाचा वर्षाव कराल तिच्यावर."
"कौतुक तुझंही आहे रमा. अगदी या वयातही तू कट्ट्यावर जातेस, स्विमिंग, योगा, हास्यक्लब, समाजसेवा सगळं करतेस. ज्या गोष्टी तरुण वयात करायच्या राहून गेल्या त्या सगळ्या गोष्टी अगदी उत्साहाने करतेस."
"आता नको उगाच मस्का मारू. उगाच खोटं खोटं कौतुक."
"नाही ग. खोटं नाही अगदी मनापासून बोलतोय. आपला एकुलता एक मुलगा असा अचानक आपल्यातून निघून गेल्यावर मी तर कोसळलोच होतो. पण तू स्वतःसकट मला सावरलंस. आज आयुष्याच्या मावळतीच्या दिवसांत कसं जगायचं? या प्रश्नावर 'मुक्तपणे' असा तू काढलेला तोडगा अगदी संजीवनीसारखं काम करतोय. पण तुला अगदी मनापासून सांगतो, या मुक्तपणाला पोक्तपणा नकोय, थोडा निरागसतेचाही स्पर्श होऊदे. कुठल्याही वयात आपल्यातलं लहान मूल जपता यायला हवं, जसं त्या #मॅचवाल्या_आजींनी जपलंय. हे जमलं पाहिजे. आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर जर लहान मुलांसारखी निरागसता जपली ना तर आयुष्य एकदम सोपं होऊन जातं."
"खरं आहे हो तुमचं. प्रत्येक गोष्टीत निखळ आनंद मिळायला हवा. आपला एकुलता एक मुलगा देवाने आपल्यापासून हिरावून नेला. तो परत येणार नाही. पण एकाकी असलं तरी उरलं आयुष्य जगावं तर लागणारच आहे. मग ते रडत नाही तर हसत जगायला हवं."
दोघांच्याही डोळ्याच्या ओलावलेल्या कडा एकमेकांच्या नकळत पुसल्या जातात. हे दोघांच्याही लक्षात येतं.
राघव उठून देवासमोर दिवा लावतो. काही क्षण घरात शांततेत गेल्यावर, आता राघव भावुक होणार हे लक्षात येताच नेहमीप्रमाणे वातावरणाचा भार हलका करत रमा म्हणते, "पण तरीही तुम्ही कोणासमोरही त्या बयेचं कौतुक अजिबात करायचं नाही. 'माझा नवरा तिचा फॅन नाही', असं सांगून मला कट्ट्यावर मिरवता आलं पाहिजे.
रमाच्या या वाक्यावर दोघेही हसतात आणि अजून एक दुखरी संध्याकाळ हसत हसत मावळते.
©मानसी जोशी
No comments:
Post a Comment